{"refrec":{"BRefID":255954,"RR":"<b>Vasquez-Cardenas, D.</b> (2016). Bacterial chemoautotrophy in coastal sediments. PhD Thesis. UvA: Amsterdam. ISBN 978-94-91407-33-8. 215 pp. <a href=\"http://hdl.handle.net/11245/1.531841\" target=\"_blank\">hdl.handle.net/11245/1.531841</a>","BEntID":247963,"PublicFlag":1,"CheckedFlag":0,"wosflag":null,"vabbflag":null,"RefStringPartII":". PhD Thesis. UvA: Amsterdam. ISBN 978-94-91407-33-8. 215 pp. <a href=\"http://hdl.handle.net/11245/1.531841\" target=\"_blank\">http://hdl.handle.net/11245/1.531841</a>","DocTypID":5,"DocType":"Book/Monograph","MarineFlag":0,"FreshFlag":0,"BrackishFlag":0,"TerrestrialFlag":0,"Authorstring":"Vasquez-Cardenas, D.","OrigTitleTranslFlag":0,"Authorstringtrunc":"Vasquez-Cardenas, D.","Englishabstract":"Chemoautotrophy is the process by which micro-organisms fix CO2 by obtainingenergy from the oxidation of reduced compounds such sulfide and ammonium (e.g.sulfur oxidation and nitrification). This metabolism is widespread in nature and isvastly studied in extreme environments such as hydrothermal vents and chemoclinesin hypoxic basins where it contributes greatly to primary production. However, chemoautotrophsare easily overlooked in coastal areas where the photoautotrophicorganisms are the main primary producers. Moreover, chemoautotrophs are estimatedto have CO2 fixation efficiencies of less than 10% (i.e., the ratio of chemoautotrophicCO2 fixation over the total CO2 released from the mineralization of organic matter),which results in the exclusion of chemoautotrophic carbon production from coastalcarbon budgets. Nonetheless, the production of sulfide (the main electron donor forchemoautotrophic bacteria in sediments) is much higher in coastal sediments thanin hydrothermal vent systems, which suggests a greater potential for chemoautotrophicsulfur oxidizers in coastal sediments. In fact, chemoautotrophs have been shown tofix up to 22% of the carbon respired in subtidal sediments, and sulfur oxidation bylarge filamentous bacteria (Beggiatoaceae) can account for up to 90% of the oxygenrespiration in sediments with overlapping O2 and H2S. Thus the aim of this thesiswas to assess chemoautotrophic activity in a range of coastal environments by identifyingpotential key players, determining regulatory factors of the process and evaluatingthe importance of chemoautotrophic activity in coastal ocean sediments.The majority of chemoautotrophic bacteria identified through sequencing (16SrRNA gene and 16S rRNA, and carboxylation genes of two carbon fixation pathways:the Calvin Benson-Bassham and the reductive tricarboxylic acid cycles) wasrelated to sulfur oxidizing bacteria, from the Gamma-, Epsilon- and Deltaproteobacteriaclades (Chapters 2, 3, 4). The co-occurrence of these diverse groups ofsulfur-oxidizing chemoautotrophic bacteria may be attributed to a complex nichedifferentiation driven most likely by the availability of different sulfur species (freesulfide, iron sulfide, thiosulfate, elemental sulfur) in the different sediment types. Forexample, filamentous Beggiatoaceae (Gammaproteobacteria) are characteristic forcohesive, sulfur-rich sediments because they have a high affinity for H2S and highuptake rates that allow them to compete with chemical sulfide oxidation at O2-H2S interfaces (Chapter 2). Furthermore, vacuolated Beggiatoaceae can outcompete othersulfur-oxidizers because they are capable of storing nitrate intracellularly and oxidizingsulfide to sulfate in two spatially separated reactions (Chapter 4). Metabolicallyversatile Epsilonproteobacteria were also found in this sediment type where theyprobably oxidize elemental sulfur aerobically or with nitrate. The research describedin this thesis suggests that these Epsilonproteobacteria may depend on the activityof filamentous sulfur oxidizers such as vacuolated-Beggiatoaceae and heterotrophiccable bacteria (Chapter 3, 4). Unicellular, sulfur-oxidizing Gammaproteobacteriaalso appear to be metabolically linked to cable bacteria in cohesive sediments butthe exact mechanism remains elusive (Chapter 3, 4). In contrast, in bioturbated sedimentsunicellular Gammaproteobacteria potentially use iron sulfide as their mainelectron donor (Chapter 2). Lastly, chemoautotrophic Deltaproteobacteria relatedto sulfate reducers that can disproportionate sulfur were prevalent in deeper anoxicsediment layers and during hypoxic bottom water conditions (Chapter 2, 4).Rates of bacterial dark carbon fixation by bacteria were surveyed in a variety ofcoastal sediments covering intertidal flats, a marine lake, nearshore and continentalshelf sediments by means of stable isotope probing (¹³C-DIC) and bacterial biomarkeranalysis (phospholipid derived fatty acids, PLFA-SIP). In total we report 26 newobservations that more than quadruple the existing number (6) of sedimentary chemoautotrophyrates available in the literature. Dark carbon fixation rates rangedfrom 0.07 to 36 mmol C m¯² d¯¹ with highest activity found in cohesive salt marshsediments, while lowest rates were found in advective-driven continental shelf sediments.The majority of the dark carbon fixation rates (n=17) fell within 1 and 10mmol C m¯² d¯¹. A correlation analysis to determine possible environmental factorsthat influence the dark carbon fixation rate resulted in a significant power-law correlationbetween chemoautotrophy rates and the benthic oxygen consumption (Chapter6). This correlation indicates that as benthic oxygen consumption increases, darkcarbon fixation increases more than proportionally with the highest values towardsshallower water depth. Using the sediment oxygen uptake rate as a proxy for sedimentmineralization we were able to estimate the CO2 fixation efficiency for thedifferent sediments. Across the dataset, we found a CO2 fixation efficiency rangingfrom 0.01 to 0.32 with a median of ~0.06, which corresponds well with the CO2fixation efficiency of 0.07 that has been estimated for coastal sediments based onsimplified electron balance calculations. When differentiating between three depthzones in the coastal ocean, we found 3% CO2 fixation efficiency in continental shelfsediments (50-200 m water depth), 9% for nearshore sediments (0-50 m water depth,including intertidal sediments), and 21% for salt marshes (Chapter 6). Thus, chemoautotrophicactivity plays a more prevalent role in the carbon cycling in reactiveintertidal sediments (especially in salt marshes) than in deeper continental shelf sediments. With these mean CO2 fixation efficiencies for the different water depthswe estimated for coastal sediments a global chemoautotrophic production of 0.06Pg C y¯¹ (Chapter 6). This is two-and-a-half times lower than the conservative estimateof 0.15 Pg C y¯¹ indicating that previous studies have severely overestimatedthe contribution of chemoautotrophy in coastal sediments.Furthermore, five distinct depth-distribution patterns of chemoautotrophy aredescribed that could be linked to three sediment types that differ in the main modeof pore water transport: advective, bioturbated, and diffusive, which align well withsediment characteristics such as grain size, porosity, organic matter content and faunaactivity (Chapter 6). In the case of diffusive sediments, the prevalent mode of sulfuroxidation was used to distinguish between three additional categories: electrogenicsulfur oxidation by cable bacteria, sulfide by motile, nitrate accumulating Beggiatoaceaeand canonical sulfide oxidation within an overlapping O2-H2S interface. (1)Sediments with canonical sulfide oxidation had most of the chemoautotrophic activityat the sediment surface where electron donor (H2S) and acceptor (O2 or NO3¯) overlap(Chapters 2, 3, 4). (2) Nitrate-storing Beggiatoaceae create a suboxic zone in thesediment by gliding up and down between the surface and the sulfide horizon depth.In this scenario Beggiatoa is the main contributor to chemoautotrophic activity, whichis found at the surface and throughout the suboxic zone (Chapter 4). (3) Electrogenicsulfur oxidation by cable bacteria also creates a suboxic zone in sediments but has adistinct pH profile, which distinguishes it from that of the nitrate-storing Beggiatoaceae.In this case, dark carbon fixation is evenly distributed from the surface tobelow the sulfide horizon potentially by means of a sulfur-oxidizing consortiumbetween chemoautotrophic bacteria and the heterotrophic cable bacteria (Chapters3, 4). (4) Bioturbating activity results in the intrusion of electron acceptors into deepanoxic sediments via intense bio-irrigation whereas strong particle mixing supportsiron cycling. Thus chemoautotrophic activity is enhanced in deeper sediments andalong the burrow walls, as well as at the surface compared to non-bioturbating sediments(Chapter 5, 6). Moreover, the effects of bioturbation on chemoautotrophicbacteria are species-specific and thus vary between sites with differing macrofaunalcommunities (Chapter 5). (5) In advective-driven permeable sediments, the constantflushing of the sediment produces deep oxygen penetration which enhances aerobicrespiration that favors nitrifying bacteria with low growth yields (0.10), but diminishesanaerobic sulfate reduction and thus sulfide oxidation. This results in a minimumchemoautotrophic activity throughout the sediment matrix (Chapter 6).In accordance with the three main objectives of this thesis it is concluded that 1)chemoautotrophy in coastal sediments is conducted by a diverse group of sulfur-oxidizingbacteria which co-occur either through complex sulfur-niche differentiation inbioturbated sediments or by way of a bacterial consortium when filamentous sulfuroxidizers are present in diffusive sediments, but the exact mechanisms involved remainto be determined. 2) Chemoautotrophy rates vary depending on the main mode ofpore water transport, which affects the sediment mineralization rate and the availabilityof electron donors and acceptors. Five distinct depth-distribution patterns of the darkcarbon fixation are described that are linked to the main mode of sulfur oxidation. 3)Globally, chemoautotrophic production is one order of magnitude higher than thatfound in hydrothermal vents where chemoautotrophic bacteria are responsible for mostof the primary production. Coastal benthic chemoautotrophy may therefore be animportant source of renewed labile organic matter, especially in intertidal sediments,which should not be overlooked in future food web and biogeochemical studies.","AbstractOtherLang":"Chemoautotrofie is het proces waarbij micro-organismen CO2 vastleggen en tegelijkertijdenergie winnen uit de oxidatie van gereduceerde producten zoals sulfide enammonium (bijvoorbeeld zwaveloxidatie en nitrificatie). Dit metabolisme is wijdverspreidin de natuur en is intensief bestudeerd in extreme milieus zoals hydrothermalebronnen op de oceaanbodem en chemoclines in hypoxische bassins waar het in grotemate bijdraagt aan de primaire productie. In kustgebieden, waar de foto-autotrofeorganismen de belangrijkste primaire producenten zijn, worden chemoautotrofebacteriën al snel over het hoofd gezien. Bovendien schat men de efficiëntie van chemoautotrofebacteriën op minder dan 10% (dat wil zeggen, de verhouding tussenchemoautotrofe CO2-fixatie en de totale CO2-vrijzetting uit de mineralisatie vanorganisch materiaal), waardoor chemoautotrofe koolstofproductie in de berekeningvan koolstofbudgetten voor kustgebieden word uitgesloten. Niettemin is de productievan sulfide (de belangrijkste elektrondonor voor chemoautotrofe bacteriën in sedimenten)in kustsedimenten veel hoger dan in hydrothermale systemen, wat een groterpotentieel voor chemoautotrofe zwavel-oxiderende organismen in kustsedimentensuggereert. Er is dan ook aangetoond dat chemoautotrofe bacteriën in sublittoralesedimenten tot wel 22% van de verademde koolstof fixeren en zwavel-oxidatie doorgrote filamenteuze bacteriën (Beggiatoaceae) verantwoordelijk is voor 90% van hetzuurstofverbruik in sedimenten met overlappende O2 en H2S. Het doel van dit proefschriftwas dan ook de chemoautotrofe activiteit in een reeks van kustgebieden tebestuderen door mogelijke bacteriële hoofdrolspelers te identificeren, het bepalenvan proces-regulerende factoren en het belang van chemoautotrofe activiteit in demarine sedimenten van kustgebieden te evalueren.Het merendeel van de chemoautotrofe bacteriën, welke zijn geïdentificeerd doormiddel van sequencen (16S rRNA-gen en 16S rRNA en carboxylering genen van tweecarbon fixatie cycli: de Calvin Benson-Bassham en de reductieve tricarbonzuurcyclus), was gerelateerd aan zwavel-oxiderende bacteriën, afkomstig uit de clades vanGamma-, Epsilon - en Delta-proteobacteria (hoofdstukken 2, 3, 4). Het gezamenlijkvoorkomen van deze verschillende groepen van zwavel-oxiderende chemoautotrofebacteriën kan worden toegeschreven aan een complexe niche-differentiatie die waarschijnlijkvoortkomt uit de beschikbaarheid van verschillende zwavelverbindingen189Samenvatting(vrij sulfide, ijzersulfide, thiosulfaat, elementair zwavel) in de verschillende typenzeebodems. Filamenteuze Beggiatoaceae (Gammaproteobacteria) bijvoorbeeld, zijnkenmerkend voor cohesieve, zwavelrijke sedimenten omdat ze een hoge affiniteitvoor H2S en een hoge opnamesnelheden hebben waarmee ze goed kunnen concurrerenmet chemische sulfide-oxidatie in de O2-H2S grensvlakken (hoofdstuk 2).Bovendien zijn er Beggiatoaceae met vacuolen die hen in staat stellen om andere zwavel-oxiderende bacteriën te verdringen, doordat ze nitraat intracellulair kunnenopslaan en de oxidatie van sulfide naar sulfaat in twee ruimtelijk gescheiden reacties(hoofdstuk 4) kunnen uitvoeren. In dit type sediment werden tevens metabolischveelzijdige Epsilon-proteobacteria gevonden, welke elementaire zwavel waarschijnlijkaëroob of met behulp van nitraat oxideren. Het in dit proefschrift beschreven onderzoeksuggereert dat deze Epsilon-proteobacteria afhankelijk zijn van de activiteit vanfilamenteuze zwavel-oxiderende bacteriën, zoals Beggiatoaceae met vacuolen en heterotrofekabelbacteriën (hoofdstuk 3, 4). Eéncellige, zwavel-oxiderende Gamma-proteobacterialijken ook metabolisch te kunnen worden gekoppeld aan kabelbacteriënin cohesieve sedimenten, maar het exacte mechanisme is nog steeds onduidelijk(hoofdstuk 3, 4). Daarentegen maken ééncellige Gamma-proteobacteria in gebioturbeerdesedimenten waarschijnlijk gebruik van ijzersulfide als belangrijkste elektronendonor(hoofdstuk 2). Tenslotte komen chemoautotrofe Delta-proteobacteria,gerelateerd aan sulfaat-reducerende bacteriën, overwegend voor in diepere, zuurstoflozesedimentlagen en tijdens hypoxische bodemwatercondities (hoofdstuk 2, 4).De snelheid van “donkere” bacteriële koolstoffixatie (d.w.z. niet afhankelijk vanzonlicht) is onderzocht in een verscheidenheid aan kustsedimenten, zoals intergetijdeplaten,een zoutwatermeer en sedimenten van zowel de diepere kustzone als hetcontinentaal plat, door middel van een stabiele isotoop probing (¹³C-DIC) en de analysevan bacteriële biomarkers (fosfolipide-vetzuren, PLFA-SIP). In totaal dragen wij26 nieuwe waarnemingen aan, welke het bestaand aantal in de literatuur (6) vansedimentaire chemoautotrofie-snelheden meer dan verviervoudigen. Donkere koolstoffixatievarieerde tussen 0.07 en 36 mmol C m¯²d¯¹, waarbij de hoogste activiteitwerd gevonden in cohesieve sedimenten van schorren (kwelders), terwijl de laagstesnelheden werden gevonden in advectie-gedreven sedimenten van het continentaleplat. De meerderheid van de gevonden snelheden voor donkere koolstoffixatie (n =17) bevond zich binnen 1 en 10 mmol C m¯² d¯¹. Een correlatie-analyse om de mogelijkeinvloed van milieu-factoren op de koolstoffixatie te bepalen, leidde tot een significantepower law-correlatie tussen chemoautotrofie-snelheden en het benthischezuurstofverbruik (hoofdstuk 6). Deze correlatie geeft aan dat, als door benthischerespiratie het zuurstofverbruik toeneemt, de donkere koolstoffixatie meer dan proportioneelstijgt met de hoogste waarden in de richting van het ondiepe water. Doorde snelheid van de zuurstofopname van het sediment te gebruiken als een proxy voor190mineralisatie in het sediment, waren we in staat om de CO2-fixatie efficiëntie teschatten voor de verschillende sedimenten. Over de hele dataset beschouwd, varieertde effiëntie van CO2-fixatie van 0.01 tot 0.32, met een mediane waarde van ~ 0.06,hetgeen goed overeenkomt met de voor kustsedimenten geschatte efficiëntie van 0.07,gebaseerd op vereenvoudigde elektronenbalans-berekeningen. Wanneer onderscheidwordt gemaakt tussen drie dieptezones in de kustzee, vonden we 3% efficiëntie voorCO2-fixatie in continentaal plat sedimenten (50-200 m waterdiepte), 9% voor kustzone-sedimenten (0-50 m waterdiepte, met inbegrip van intertidale sedimenten) en21% voor de kweldersedimenten (hoofdstuk 6).Chemoautotrofe activiteit speelt dus een meer prominente rol in de koolstofcyclusin de reactieve sedimenten van intergetijdengebied (vooral in schorren), dan in dedieper gelegen sedimenten van het continentaal plat. Met deze gemiddelde efficiëntiesvan CO2-fixatie voor de verschillende waterdieptes, komen wij voor kustsedimentenop een geschatte wereldwijde chemoautotrofe productie van 0.06 Pg C y¯¹(hoofdstuk 6). Dit is twee-en-een-half keer lager dan de voorzichtige raming van 0.15Pg C y¯¹, wat aangeeft dat eerdere studies de bijdrage van chemoautotrofie in kustsedimentenernstig hebben overschat.Bovendien worden er vijf verschillende diepte-distributiepatronen van chemoautotrofiebeschreven, die kunnen worden gekoppeld aan drie sedimenttypes die verschillenin de belangrijkste manier van poriewater-transport: advectief, door bioturbatieen diffuus, welke op hun beurt goed aansluiten bij sedimentkarakteristiekenzoals korrelgrootte, porositeit, het organische stof gehalte en bodemfauna-activiteit(hoofdstuk 6). Bij diffuse sedimenten is de belangrijkste manier van zwaveloxidatiegebruikt om onderscheid te maken tussen drie extra categorieën: elektrogene zwaveloxidatiedoor kabelbacteriën, sulfide door beweeglijke, nitraat-accumulerendeBeggiatoaceae en canonical sulfide-oxidatie in een overlappend O2-H2S grensvlak. (1)Sedimenten met canonical sulfide-oxidatie hadden de meeste chemoautotrofe activiteitaan het sedimentoppervlak waar elektronendonor (H2S) en acceptor (O2 of NO3¯)met elkaar overlappen (hoofdstuk 2, 3, 4). (2) Nitraat-accumulerende Beggiatoaceaecreëren een sub-oxische zone in het sediment door op en neer te glijden tussen hetoppervlak en de sulfide horizon-diepte. In dit scenario levert Beggiatoa de belangrijkstebijdrage aan chemoautotrofe activiteit, zowel aan de oppervlakte als in de sub-oxischezone (hoofdstuk 4). (3) Elektrogene zwavel-oxidatie door kabelbacteriën creëertook een sub-oxische zone in sedimenten, maar heeft een duidelijke pH-profiel, waardoorhet zich onderscheidt van die van de nitraat-accumulerende Beggiatoaceae. In ditgeval is de donkere koolstoffixatie gelijkmatig verdeeld van het sedimentoppervlak totonder de sulfide horizon, door middel van een zwavel-oxiderend consortium tussen chemoautotrofebacteriën en heterotrofe kabelbacteriën (hoofdstuk 3, 4). (4) Bioturbatie-activiteitleidt, via intense bio-irrigatie, tot het doordringen van elektronenacceptoren in191Samenvattingdiepe, anoxische sedimenten, terwijl de sterke fysische menging van sedimentdeeltjes deijzercyclus bevordert. Op deze manier wordt chemoautotrofe activiteit versterkt in dieperesedimenten en langs de wanden van (worm)gangen, evenals aan het sedimentoppervlakin vergelijking met niet-gebioturbeerde sedimenten (Hoofdstuk 5, 6).Bovendien zijn de effecten van bioturbatie op chemoautotrofe bacteriën soort-specifieken variëren dus tussen locaties met verschillende macrofaunagemeenschappen(hoofdstuk 5). (5) In advectie-gedreven, permeabele sedimenten zorgt het constantedoorspoelen van het sediment voor doordringing van zuurstof in diepere sedimentlagen,hetgeen aërobe ademhaling bevordert, wat weer ten gunste werkt van nitrificerendebacteriën met lage groeiopbrengsten (0.10) verbetert, maar tegelijkertijdanaërobe sulfaat-reductie -en dus sulfide-oxidatie- vermindert. Dit resulteert in eenminimale chemoautotrofe activiteit door de gehele sediment-matrix (hoofdstuk 6).In overeenstemming met de drie hoofddoelstellingen van dit proefschrift kan wordengeconcludeerd dat 1) Chemoautotrofie in kustsedimenten wordt uitgevoerd dooreen diverse groep van zwavel-oxiderende bacteriën welke samen voorkomen, hetzijdoor middel van complexe zwavel-niche differentiatie in gebioturbeerde sedimenten,hetzij door middel van een bacterieel consortium wanneer filamenteuze zwavel-oxiderendebactieriën aanwezig zijn diffuse sedimenten, maar hiervan dienen de exactemechanismen nog worden vastgesteld. 2) Snelheden van chemoautotrofie variërenafhankelijk van de belangrijkste wijze van poriewatertransport, wat weer de mineralisatiesnelheidvan het sediment en de beschikbaarheid van elektronendonoren en-acceptoren beïnvloedt. Vijf verschillende diepte-distributie patronen van de donkerekoolstoffixatie zijn beschreven, welke zijn gekoppeld aan de belangrijkste manier vanzwavel-oxidatie. 3) Wereldwijde chemoautotrofie-productie is één orde van groottehoger dan die bij onderzeese hydrothermale bronnen, waar chemoautotrofe bacteriënverantwoordelijk zijn voor het grootste deel van de primaire productie. Chemoautotrofiein kustsedimenten kan daarom een belangrijke bron zijn van vernieuwd labielorganisch materiaal -met name in intertidale sedimenten-, welke in toekomstige voedselweb-en biogeochemische studies niet over het hoofd moeten worden gezien.","BibLvlCode":"M","StandardTitle":"Bacterial chemoautotrophy in coastal sediments","OrigTitleLangCode":"en","OrigTitleLangCodeExtended":"eng","OrigTitleLangID":15,"DateLastModified":{"date":"2024-12-10 01:33:01.897972","timezone_type":1,"timezone":"+01:00"},"UserAccessRight":null,"UserAccID":null,"AuthorKeywords":null,"OtherDescriptors":null,"Notes":null,"AnaPub":null,"MonPub":2016,"DateUpdate":"2017-01-18","DateCreate":"2016-05-17","SecASFANote":null,"ConfID":null,"PeerRev":0,"VlizCoreFlag":1,"WoScode":null,"VABBcode":null,"OpenAcc":1,"Handle":"11245/1.531841"},"refs":null,"anarec":null,"monrec":{"MonID":255954,"ISBN":"978-94-91407-33-8","PubliDate":2016,"IssueDate":null,"Volume":null,"Issue":null,"Pagination":"215","Place":"Amsterdam","Edition":null,"BRefXtra":null,"BRefXtraRR":null,"SerID":null,"SerRR":null,"Ser2BRefID":null,"Ser2RR":null,"StandardTitleSer":null,"ISSN":null,"AbbrevSer":null,"Degree":"PhD","ThesisID":255954,"InsID":null,"Acronym":null,"FullStandardName":null,"ToPubliDate":null,"SerNotes":null,"eISBN":null,"Pages":215},"serrec":null,"relations":null,"relationsRev":null,"addrec":null,"othpubs":null,"ownerships":null,"authors":[{"AutName":"Vasquez-Cardenas","Firstname":"Diana","Initials":"D.","Affiliation":"MMB","Discriminator":null,"CorporateFlag":0,"BEntID":247963,"AutID":238059,"OrderNr":1,"DegrID":null,"EditorFlag":0,"CorrespFlag":0,"IllustratorFlag":0,"ReviserFlag":0,"TranslatorFlag":0,"InsAcronym":"MMB","InsFSN":"Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee; Marine Microbiology and Biogeochemistry","ORCID":"0000-0002-8366-2020","PersID":24471,"InsID":13655}],"mapdetails":null,"datasets":null,"monographs":null,"monparts":null,"serparts":null,"BEntOpen":247963,"BEntPrivate":null,"availability":[{"BInstID":290266,"LibID":2779,"BRefID":255954,"EmbargoDate":null,"FullEmbargoDate":null,"PhysMedID":16,"hasOCRd":1,"ShelfLocCode":"290266","RFID":null,"PaidValue":null,"Medium":"Server","Description":null,"Acronym":null,"Library":"NIOZ","DutchTerm":null,"URL":null,"ClassifID":260,"Classification":"NIOZ Open Repository","ReqLink":null,"ClassifTypID":1,"URLLocation":"https://www.vliz.be/imisdocs/publications/","SubDir":1,"InternalReq":null,"LoggedInReq":null,"Disclaimer":"Disclaimer_NIOZ","DutchDisclaimer":null,"FileFormat":".pdf","FileDescr":"pdf","InsPub":1,"InsID":397,"FileFormID":6,"LendableFlag":null,"PublicFlag":1,"orderLib":"NIOZ","Notes":null,"AccConID":null,"AccessConstraint":null,"LicURL":null}],"litstyles":[{"LitStyID":7,"Style":"Dissertation"}],"thespers":[{"PersID":3490,"Surname":"Stal","Firstname":"Lucas","Initials":"L.J.","Role":"Promotor"},{"PersID":254,"Surname":"Meysman","Firstname":"Filip","Initials":"F.J.R.","Role":"Co-promotor"},{"PersID":3476,"Surname":"Boschker","Firstname":"Eric","Initials":"E.","Role":"Co-promotor"}],"arch2discl":805,"SERpubls":null,"MONpubls":null,"pictures":[],"thestermsPath":null,"thestermsASFA":null,"taxtermsASFA":null,"geotermsASFA":null,"collections":null,"conf":null,"proj":null,"Physdatasets":null,"spcols":{"805":{"SpName":"Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee","SpColID":805,"ParSpColID":null,"TopParID":null,"ShortName":"NIOZ","URLLocation":"https://www.vliz.be/imis/nioz/imis.php?refid=","LibID":2779,"OpenRepoFlag":1,"SpTypID":1,"TopParIDNotWebsite":null,"SpColPath":"NIOZ"}},"doi":null,"publs":[{"PublID":8982,"PublName":"UvA","InsID":null,"PersID":null,"INBOID":null,"OrderNr":1}],"serparttypes":null,"monauthors":null,"MParts":null,"SParts":null,"hLibs":null,"langs":[{"BEntID":247963,"AbstractFlag":0,"LangID":15,"LangCode":"en","Lang":"English","DutchTerm":"Engels","LangCodeExtended":"eng"},{"BEntID":247963,"AbstractFlag":1,"LangID":15,"LangCode":"en","Lang":"English","DutchTerm":"Engels","LangCodeExtended":"eng"},{"BEntID":247963,"AbstractFlag":1,"LangID":41,"LangCode":"nl","Lang":"Dutch","DutchTerm":"Nederlands","LangCodeExtended":"dut"}],"urls":[{"URL":"http://hdl.handle.net/11245/1.531841","externalID":"11245/1.531841","URLTypeCode":"Handle","URLID":45449,"URLTypID":32,"URLType":"Handle","URLPrefix":"https://hdl.handle.net/"}],"thesterms":null,"taxterms":null,"geoterms":null,"othterms":null,"asfacodes":null,"asfa2codes":null,"thestermsFRIS":null,"taxtermsFRIS":null,"geotermsFRIS":null,"othtermsFRIS":null,"resmessage":"","complete":1,"sessions":{"newSesName":"Marlies.Bruining@nioz.nl","newSesDate":{"date":"2016-05-17 09:54:21.037000","timezone_type":3,"timezone":"Europe/Brussels"},"updSesName":"Leonne.van.der.Weegen@nioz.nl","updSesDate":{"date":"2017-01-18 10:38:24.430000","timezone_type":3,"timezone":"Europe/Brussels"}}}