{"refrec":{"BRefID":284834,"RR":"<b>Soissons, L.M.</b> (2017). Seagrasses under threat: Understanding the resilience of temperate seagrass meadows in a changing environment. PhD Thesis. Radboud University: Nijmegen. ISBN 9789492380234.  <a href=\"https://hdl.handle.net/2066/169308 \" target=\"_blank\">https://hdl.handle.net/2066/169308 </a>","BEntID":276858,"PublicFlag":1,"CheckedFlag":0,"wosflag":null,"vabbflag":null,"RefStringPartII":". PhD Thesis. Radboud University: Nijmegen. ISBN 9789492380234.  <a href=\"https://hdl.handle.net/2066/169308\" target=\"_blank\">https://hdl.handle.net/2066/169308</a>","DocTypID":5,"DocType":"Book/Monograph","MarineFlag":0,"FreshFlag":0,"BrackishFlag":0,"TerrestrialFlag":0,"Authorstring":"Soissons, L.M.","OrigTitleTranslFlag":0,"Authorstringtrunc":"Soissons, L.M.","Englishabstract":"Despite  being  highly  valuable  ecosystems,  seagrass  meadows  are threatened  worldwide,  mostly  by  human  activities.  In  order  to  preserve seagrass  meadows  from  collapse,  we  need  to  better  understand  their resilience  in  a  changing  environment.  By  means  of  various  manipulative field   experiment   in   temperate   systems,   the   present   thesis   addressed seagrass  resilience  by  looking  at (i)  indicators  of  resilience  as  needed  for monitoring; (ii) strategies and mechanisms of resilience allowing seagrasses to resist stresses and to recover from disturbances; and (iii) the influence of climatic –latitudinal –gradients  as  drivers  of  seagrass  traits,  resilience  and indicators.Indicators of resilienceIndicators are needed in order to monitor seagrass ecosystems and to predict nearness to collapse. In this thesis, we raised the question on the proper   interpretation   of   indicators   to   estimate   seagrass   health   and resilience.  We  compared the  response  of  two  indicators:  i)  vegetation cover,  which  is  a  traditionally  used  indicator  to  asses  the  seagrass  health status;  and ii)critical  slowing  downwhich  is  a  theoretically  suggested indicator  for  seagrass  health  status  in  terms  of  resilience  to  disturbances, expressed asrelative recovery from disturbance. The two indicators showed an  opposite  response  to  disturbance:  the  higher  the  cover,  the  lower  the relative  recovery  from  disturbance  (Chapter  2).  This  was  however  only observed  during  the  seagrass  growing  phase  (Chapter  3).  Indeed,  we noticed  that  the  timing  of  a  disturbance  relative  to  the  seagrass  seasonal growth period, were crucial for seagrass resilience, with highest recovery at the  start  of  the  growing  season,  and  a  decreasing  recovery  with  higher cover   (Chapter 3).   This   conflicting   response   between   indicators   was observed  independently  from  wave  exposure  or  nutrient  status  (i.e.  same response even under eutrophication stress). These results do emphasis the need to carefully consider timing of monitoring of the indicators, as it forms a  fundamental  factor  to  evaluate  indicators  in  terms  of  resilience.  These findings  are  likely  to  extent  beyond  seagrass,  also  to  other  temperate seasonal ecosystems.CHAPTER 9176Strategies/mechanisms for resilienceSeagrasses  have  the  capacity  to  adapt  to  their  environment  by changing  their  morphological,  physiological  and  mechanical  traits.  They moreover  present  different  strategies,  related  to  their  growth  rate  (Grime, 1977), resource allocation or ecosystem engineering that make them more or  less  resilient  to  stresses  and  disturbances  and  preserve  them  from collapse.In  this  thesis,  we  observed  that  the  plant’s  responses  to  stress  and disturbances  deviated  from  the  response  predicted  by  Grime’s  growth strategies,  under  the  influence  of  ecosystem engineering (Chapter 4). That is, the fast-growing seagrass species was not only a better recoloniser after disturbance  as  compared  to  a  slower-growing  species,  but  also  more resistant  to  sulphide  invasion.  This  higher  resistance  was  explained  by  its strong  capacity  to  reduce  the  stress  through  ecosystem  engineering  (i.e. release of oxygen through their root system). Ecosystem engineering hence forms   an   essential   strategy   to   cope   with   stressful   and   disturbed environment by making some seagrass species more resilient. We speculate that   this   effect   depends   however   on   the   nature   of   the   ecosystem engineering  (i.e.  based  on  physiological  or  structural  traits)  as  well  as  the nature  of  the  environment  (i.e.  stimulating  growth  or  stimulating  the formationof physically strong tissues).Another  strategy  for  resilience  evidenced  in  this  thesis  was  related to  their  resource  allocation  and  more  specifically  the  use  of  their  carbon reserves  for  resilience.  Being  photosynthetic  organisms,  seagrasses  can store carbon reserves in their rhizomes during their seasonal growth. These reserves  are  stored  in  the  form  of  non-structural  carbohydrates  and  mostly used  for  growth  or  to  survive  the  winter  period.  We  showed  that,  when experiencing  short-term  stress  events,  seagrasses  use  their  carbohydrate reserves   to   recover   and   regrow,   particularly   the   fast-growing   species (Chapter 4 and 5). Overall, we saw that the use of carbohydrate reserves as a resilience mechanism increased depending on the species (i.e. fast growth strategy),  the  environmental  conditions  (i.e.  exposure  to  hydrodynamics, nutrient status), the climatic settings (cold winter temperatures and low daily light  doses)  and  the  occurrence  of  short-term  stress  events  during  their seasonal  growth.  It  can  be  speculated  thaton  the  short-term,  the  use  of carbon  reserves  for  regrowth  is  beneficial  for  the  plants.  But  on  the  long-term,  the  over-consumption  of  their  reserves  to  recover  from  disturbance SUMMARY177might be enough to tip the system and lead to collapse, particularly when done at the end of the season (Chapter 5).Being  sessile  organisms,  seagrasses  have  the  capacity  to  modify their  structure  or  traits  to  resist  the  adverse  effect  of  biotic  or  abiotic stressors  such  as  waves  or  currents.  It  is  known  that  the  mechanical resistance  of  seagrass  leaves  to  physical  stress  depends  on  their  species-specific  traits  (i.e.  growth  strategies).  In  this  thesis  we  also  showed  that seagrasses   could   adapt   their   mechanical   traits   depending   on   their distribution along a seasonal or latitudinal gradient but also depending on their  environment  such  as  their  nutrient  status  (Chapter  6).  In  eutrophic conditions,  seagrasses  presented  more  brittle  leaves,  easier  to  break  but also  more  extensible  than  in  more  oligotrophic  conditions.  This  plasticity and adaptation to their local environmental conditions forms hence another important strategy for resilience.The influence of climatic –latitudinal-gradientsSeagrasses  can  be  found  in  temperate  systems  along  a  large gradient of environmental and climatic conditions, controlling the length of their  seasonal  growth  and  their  population  dynamics.  With  this  thesis  we demonstrated that these gradients could play an important driving role on their traits such as their reproductive success, carbon reserves, physiological and mechanical traits (Chapters 5 to 7). We also observed that the seasonal dimension  of  seagrass  growth  in  temperate  systems  plays  a  major  driving role  for  seagrass  resilience,  particularly  the  winter  period  (Chapter  5)  and the peak of growth (Chapter 3). In fact, depending on their local conditions and distribution along a climatic –latitudinal –gradient, seagrasses present different traits, shaping their resilience to external stresses or disturbances. The   northern-European   populations   may   be   considered   to   be   in   a perpetually  colonizing  phase  with  yearly  recurrent  population  initiation  by sexual  propagules  (seeds)  (Chapter  7),  making  them  genetically  more diverse;  and  by  asexual –clonal –extension  of  the  dormant  rhizomes relying  on  their  carbon  reserves  (Chapter  5).  In  contrast,  the  southern, evergreen  populations  depend  much  more  on  clonal  propagation,  hence being  productive  all  year  due  to  suitable  light  and  temperature  conditions for photosynthesis; and relying less on their carbon reserves (Chapter 5) or seed production (Chapter 7), with mechanically stronger leaves (Chapter 6). CHAPTER 9178Conclusions and implicationsOverall,  all  the  mechanisms  involved  in  seagrass  resilience  as  well as  the  influence  of  global  trends  have  considerable  consequences  on  the seagrass  resilience  and  the  stability  of  coastal  ecosystems  in  the  long-tem. Seagrasses  can  adapt  to  their  changing  environment,  as  observed  along  a climatic –latitudinal –gradient. But additional effects of short-term stresses such  as  e.g.  nutrient  enrichment  inducing  eutrophication,  might  push  the system   towards   its   bifurcation   point.   In   that   situation,   even   a   small disturbance may induce a meadow to collapse, due to a reduced resistance to  stress  and  recovery  potential.  The  consequences  of  such  collapse  are large for the overall health of the coastal ecosystems. In general, a lowered resilience  of  seagrass  meadows  can  affect  their  efficiency  as  ecosystem engineers and thus the positive feedbacks they induce. The maintenance of positive  feedbacks  for  seagrass  meadows  is  essential,  as  this  affects  their strategies  for  resilience  (for  instance,  capacity  to  reduce  sulphide  stress through their root system) and their capacity to adapt to climatic gradients.Our  findings  bear  implications  for  the  management  of  seagrass meadows.  In  a  context  of  climate  change  and  increasing  occurrence  of stochastic   events   (i.e.   storms,   extreme   weather)   and   human-induced stresses,   managers,   scientists   and   stakeholders   should   consider   the importance   of:   when   (seasonal   growth),   where   (latitudinal –climatic gradient)  and  how  (nature  of  the  threat,  resilience  strategies)  seagrass resilience  might  be  affected.  Considering  these  parameters  is  essential  to better   preserve   temperate   seagrass   meadows   from   collapse   and   to maintainthe stability of their ecosystems","AbstractOtherLang":"Zeegrasvelden   zijn   zeer   waardevolle   ecosystemen,   maar   staan desondanks    wereldwijd  onder  druk  door  menselijke  activiteiten.  Om  te voorkomen dat zeegrasvelden verder verdwijnen is het belangrijk om beterte  begrijpen  hoe  de  veerkracht  van  deze  systemen  zich  gedraagt  in  een veranderende  omgeving.  In  dit  proefschrift  beschrijf  ik  veld  experimenten waarin  de  veerkracht  van  zeegras  wordt  onderzocht  door  te  kijken  naar  (i) indicatoren   voor   de   veerkracht   van   zeegras   die   geschikt   zijn   voor monitoring; (ii) strategieën en mechanismen die zeegras in staat stellen met stress om te gaan en zich te herstellen na een verstoring; en (iii) de invloed van   klimaat –breedtegraad –gradiënten   op   de   eigenschappen   van zeegras,  de  veerkracht  van  zeegrasecosystemen  en  mogelijke  indicatoren voor die veerkracht.Indicatoren voor veerkrachtIndicatoren  helpen  bij  de  monitoring  van  zeegrasecosystemen  en bij het voorspellen of het systeem op het punt staat om in te storten. In dit proefschrift heb ik mij afgevraagd hoe gezondheids-en veerkrachtsindicatoren   van   een   zeegrasveld   geïnterpreteerd   dienen   te worden.     Ik     heb     twee     indicatoren     met     elkaar     vergeleken:     i) vegetatiebedekking,   een   veelgebruikte   traditionele   indicator   om   de gezondheid  van zeegrasvelden te beoordelen, en ii) relatief herstel na een verstoring  (‘critical  slowing  down’  op  basis  van  theorie  over  alternatieve stabiele   toestanden),   een   indicator   die   de   veerkracht   na   verstoring weergeeft.  Deze  twee  indicatoren  reageren  tegengesteld  na  verstoring: hoe  hoger  de  bedekking,  des  te  trager  het  relatieve  herstel  na  verstoring (Hoofdstuk 2). Dit werd echter enkel waargenomen tijdens het groeiseizoen (Hoofdstuk   3).   De   timing   van   de   verstoring   ten   opzichte   van   het groeiseizoen bleek van cruciaal belang voor de veerkracht van het zeegras; het  herstel  was  het  grootst  aan  het  begin  van  het  groeiseizoen  en  nam  af wanneer   de   bedekking   toenam   (Hoofdstuk   3).   Deze   tegenstrijdigheid tussen  de  indicatoren  werd  onafhankelijk  van  blootstelling  aan  golven  en hoeveelheid  nutriënten  waargenomen  (zelfs  wanneer  er  sprake  was  van eutrophiëring).  Het  moment  van  monitoring  van  deze  indicatoren  was  van groot  belang  voor  de  evaluatie  van  de  veerkracht  van  het  systeem..  Dit CHAPTER 9180geldt   waarschijnlijk   niet   alleen   voor   zeegras,   maar   ook   voor   andere seizoensafhankelijke ecosystemen in gematigd klimaat.Strategieën/mechanismen voor veerkrachtZeegrassen   kunnen   zich   aan   de   omgeving   aanpassen   door morfologische,  fysiologische  en  mechanische  eigenschappen  van  de  plant teveranderen.  De  planten  hebben  verschillende  strategieën  zoals  het aanpassen    van    de    groeisnelheid    (Grime,    1977),    herverdeling    van hulpbronnen (nutriënten, koolstof)  of actief beïnvloeden van de omgeving (‘ecosystem engineering’) die ze meer of minder veerkrachtig maken tegen stress en verstoring en voorkomen dat het ecosysteem instort.In Hoofdstuk 4 van dit proefschrift beschrijf ik dat de reactie van de plant  op  stress  en  verstoring  afwijkt  van  wat  wordt  voorspeld  door  de groeistrategieën van Grime, en dat het verschil kan worden verklaard door het  belang  van  het  actief  veranderen  van  de  omgeving  (Hoofdstuk  4).  De snelgroeiende  zeegrassoort  was  niet  alleen  beter  in  staat  het  verstoorde gebied te herkoloniseren in vergelijking met de langzaam groeiende soort, maar   was   ook   beter   bestand   tegen   indringend   giftig   sulfide.   Deze verhoogde  weerstand  kan  verklaard  worden  door  de  mogelijkheid  van  de soort om stress te verlagen door middel van ‘ecosystem engineering’, meer specifiek de afgifte van zuurstof door de wortels. Actieve beïnvloeding van de  omgeving  is  dus  een  belangrijke  strategie  om  te  overleven  in  een omgeving  met  veel  stress  en  verstoring.  We  speculeren  dat  dit  effect afhangt  van  het  type ecosystem  engineering (bijvoorbeeld  gebaseerd  op fysiologische   of structurele   eigenschappen),   maar   ook   van   het   type omgeving.In dit proefschrift is ook bewijs gevonden voor een andere strategie om  veerkracht  te  beïnvloeden,  namelijk  de  herverdeling  van  grondstoffen. De   herverdeling   van   koohydraten   kan   ook   gebruikt   worden   om   de veerkracht  van  de  planten  te  verbeteren.  Zeegrassen  kunnen  door  middel van  fotosynthese  koolhydraten    maken  en  deze  opslaan  in  de  vorm  van niet-gestructureerde  koolhydraten  in  het  rizoom  tijdens  het  groeiseizoen. Deze kunnen naderhand gebruikt worden voor groei of om de winter door te komen. In dit proefschrift laat ik zien dat gedurende korte stressperiodes deze reserves ook aangesproken kunnen worden om te herstellen en terug te  groeien,  met  name  bij  de  snelgroeiende  soort  (Hoofdstuk  4  en  5).  Hetgebruik  van  koolhydraten  om  terug  te  groeien  als  veerkrachtmechanisme neemt    toe    afhankelijk    van    de    soort    (snelle    groei    strategie),    de SAMENVATTING181omgevingsfactoren     (blootstelling     aan     hydrodynamiek,     hoeveelheid nutriënten),  klimaatomstandigheden  (koude  winters  en  weinig  licht)  en  het voorkomen  van  korte  stressperiodes  tijdens  het  groeiseizoen.  Het  zou kunnen dat op de korte termijn het aanspreken van de koolhydratenreserve de planten ten goede komt, maar op de lange termijn zou het kunnen dat overconsumptie van de reserve om te herstellen van verstoring resulteert in het omslaan van het systeem, zeker wanneer dit gebeurt aan het einde van het groeiseizoen (Hoofdstuk 5).Zeegras  is  sessiel  en  heeft  de  mogelijkheid  om  de  structuur  en eigenschappen  aan  te  passen  zodat  de  schadelijke  effecten  van  biotische en  abiotische  factoren,  zoals  golven  en  stroming,  opgevangen  kunnen worden. Het is bekend dat de mechanische weerstand van zeegrasbladeren tegen   fysische   stress   afhangt   van   soortsafhankelijke   eigenschappen (groeistrategieën).  In  dit  proefschrift  documenteer  ik  aanpassingen  van  de mechanische eigenschappen van zeegras, afhankelijk seizoen, breedtegraad   en   omgevingsfactoren   zoals   de   hoeveelheid   aanwezige nutriënten    (Hoofdstuk    6).    Onder    eutrofe    omstandigheden    hebben zeegrassentere  bladeren,  welke  makkelijk  afbreken,  maar  ook  verder  uit kunnen  rekken  dan  bladeren  die  worden  gevonden  in  meer  oligotrofe omstandigheden. De plasticiteit en het aanpassingsvermogen aan de lokale omgeving vormen  een belangrijke strategie voor veerkracht.De invloed van klimaat -latitudinale-gradiëntenZeegrassen  komen  voor  in  gematigde  streken  over  een  brede gradiënt aan omgevings-en klimaatomstandigheden, die samen de lengte van het groeiseizoen en de populatiedynamiek reguleren. Deze gradiënten spelen   een   belangrijke   rol   in   het   bepalen   van   reproductief   succes, koolhydratenreserve,   en   fysiologische   en   mechanische   eigenschappen (Hoofdstuk  5  tot  7).    Daarnaast  speelt  het  seizoensafhankelijke  aspect  een belangrijke  rol  bij  de  veerkracht  van    zeegrasvelden,  met  name  tijdens  de winter  (Hoofdstuk  5)  en  tijdens  de  piek  in  het  groeiseizoen  (Hoofdstuk  3). Afhankelijk   van   de   lokale   omstandigheden   en   de   verspreiding   met betrekking   tot   de   klimaat –latitudinale –gradiënt   laten   zeegrassen verschillende  eigenschappen  zien  die  samen  de  veerkracht  bepalen  met betrekking   tot   stress   en   verstoringen.   De   Noord-Europese   populatie zeegras  is  als  het  ware  voortdurend  in  de  kolonisatie  fase  waarbij  elk  jaar opnieuw  populaties  ontstaan  vanuit  zaden  (Hoofdstuk  7).  Dit  zorgt er  voor dat  deze  populaties  genetisch  diverser  zijn  dan  zuidelijke  populaties. Daarnaast  zijn  er  ook  overwinterende  rhizomen  die  aseksueel  (klonaal) CHAPTER 9182voortplanten.   Hierbij   maken   de   planten   gebruik   van   de   reserves   die opgeslagen liggen in het rizoom (Hoofdstuk 5). De zuidelijke populaties die het  hele  jaar  door  kunnen  groeien  zijn  daarentegen  veel  meer  afhankelijk van  klonale  voortplanting.  Deze  planten  kunnen  door  gunstige  licht-en temperatuuromstandigheden  het  hele  jaar  productief  zijn  en  zijn  mede daardoor   minder   afhankelijk   van   de   koolhydratenreserve   inhet   rizoom (Hoofdstuk  5)  of  van  zaad  productie  (Hoofdstuk  7).  Tegelijkertijd  hebben deze planten ook sterkere bladeren (Hoofdstuk 6).Conclusies en consequentiesDoor  de  invloed  van  wereldwijde  trends  vandruk  op  de  kust, hebben   alle   mechanismen   die   betrokken   zijn   bij   de   veerkracht   van zeegrassystemen aanzienlijke consequenties voor het lot van zeegras en de stabiliteit  van  kustecosystemen  op  de  lange  termijn.  Dit  proefschrift  heeft aangetoond  dat  zeegrassen  zich  kunnen  aanpassen  aan  een  veranderende omgeving,   zoals   is   waargenomen   in   de   studie   langs   een   klimaat –latitudinale-gradiënt.   Bijkomende      stress   op   de   korte   termijn,   zoals eutrofiëring  als  gevolg  van  nutriëntenaanrijking,  kunnen  er  echter  alsnog voor  zorgen  dat  het  systeem  omslaat  en  de  vegetatie  verdwijnt.  Dat  kan zelfs  het  geval  zijn  bij  kleine  verstoringen,  wanneer  er  reeds  sprake  is  van een  verlaagde  weerstand    tegen  stress  en  een  kleiner  herstelvermogen.  In het algemeen zorgt een lagere veerkracht van zeegrasvelden dat ze minder goed  werken  als ecosystem  engineeren  dit  verzwakt  het  in  stand  houden van  de  positieve  terugkoppeling.  Het  in  stand  houden  van  deze  positieve terugkoppelingen is van groot belang, want deze hebben direct invloed op de  strategieën  om  veerkracht  op  te  bouwen  (bijvoorbeeld  het  vermogen om  sulfide  stress  te  verminderen  met  behulp  van  de  wortels)  en    op  het vermogen     om     zich     aan     te     passen     aan     verschillende     klimaat omstandigheden.Het  verdwijnen  van  zeegrasvelden  heeft  grote  gevolgen voor de gezondheid van het gehele kustecosysteem. Wanneer klimaatverandering, frequentere verstoring door stochastische  gebeurtenissen  (storm,  extreem  weer),  en  meer  stress  door menselijk toedoen een rol spelen, moeten beheerders, wetenschappers enbelanghebbenden   het   belang   van:   het   wanneer   (seizoensafhankelijke groei),  het  waar  (langs  de  klimaat –latitudinale –gradiënt)  en  het  hoe  (de aard  van  de  dreiging  en  veerkrachtstrategieën)  goed  in  de  gaten  houden. Deze  parameters  vormen  de  spil  om  zeegrasvelden,  en  daarmee  de stabiliteit   van   ecosystemen   in   gematigde   systemen,   beter   te   kunnen beschermen.","BibLvlCode":"M","StandardTitle":"Seagrasses under threat: Understanding the resilience of temperate seagrass meadows in a changing environment","OrigTitleLangCode":"en","OrigTitleLangCodeExtended":"eng","OrigTitleLangID":15,"DateLastModified":{"date":"2024-12-10 01:33:17.368041","timezone_type":1,"timezone":"+01:00"},"UserAccessRight":null,"UserAccID":null,"AuthorKeywords":null,"OtherDescriptors":null,"Notes":null,"AnaPub":null,"MonPub":2017,"DateUpdate":"2017-05-04","DateCreate":"2017-05-04","SecASFANote":null,"ConfID":null,"PeerRev":0,"VlizCoreFlag":1,"WoScode":null,"VABBcode":null,"OpenAcc":1,"Handle":"2066/169308"},"refs":null,"anarec":null,"monrec":{"MonID":284834,"ISBN":"9789492380234","PubliDate":2017,"IssueDate":null,"Volume":null,"Issue":null,"Pagination":null,"Place":"Nijmegen","Edition":null,"BRefXtra":null,"BRefXtraRR":null,"SerID":null,"SerRR":null,"Ser2BRefID":null,"Ser2RR":null,"StandardTitleSer":null,"ISSN":null,"AbbrevSer":null,"Degree":"PhD","ThesisID":284834,"InsID":null,"Acronym":null,"FullStandardName":null,"ToPubliDate":null,"SerNotes":null,"eISBN":null,"Pages":null},"serrec":null,"relations":null,"relationsRev":null,"addrec":null,"othpubs":null,"ownerships":null,"authors":[{"AutName":"Soissons","Firstname":"Laura","Initials":"L.M.","Affiliation":null,"Discriminator":null,"CorporateFlag":0,"BEntID":276858,"AutID":232288,"OrderNr":1,"DegrID":null,"EditorFlag":0,"CorrespFlag":0,"IllustratorFlag":0,"ReviserFlag":0,"TranslatorFlag":0,"InsAcronym":"EDS","InsFSN":"Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee; Estuarine and Delta Systems","ORCID":"0000-0002-0922-3206","PersID":29953,"InsID":13657}],"mapdetails":null,"datasets":null,"monographs":null,"monparts":null,"serparts":null,"BEntOpen":276858,"BEntPrivate":null,"availability":[{"BInstID":301607,"LibID":2779,"BRefID":284834,"EmbargoDate":null,"FullEmbargoDate":null,"PhysMedID":16,"hasOCRd":1,"ShelfLocCode":"301607","RFID":null,"PaidValue":null,"Medium":"Server","Description":null,"Acronym":null,"Library":"NIOZ","DutchTerm":null,"URL":null,"ClassifID":260,"Classification":"NIOZ Open Repository","ReqLink":null,"ClassifTypID":1,"URLLocation":"https://www.vliz.be/imisdocs/publications/","SubDir":1,"InternalReq":null,"LoggedInReq":null,"Disclaimer":"Disclaimer_NIOZ","DutchDisclaimer":null,"FileFormat":".pdf","FileDescr":"pdf","InsPub":1,"InsID":397,"FileFormID":6,"LendableFlag":null,"PublicFlag":1,"orderLib":"NIOZ","Notes":null,"AccConID":null,"AccessConstraint":null,"LicURL":null}],"litstyles":[{"LitStyID":7,"Style":"Dissertation"}],"thespers":[{"PersID":79,"Surname":"Herman","Firstname":"Peter","Initials":"P.M.J.","Role":"Promotor"},{"PersID":8361,"Surname":"Bouma","Firstname":"Tjeerd","Initials":"T.J.","Role":"Co-promotor"}],"arch2discl":805,"SERpubls":null,"MONpubls":null,"pictures":[],"thestermsPath":null,"thestermsASFA":null,"taxtermsASFA":null,"geotermsASFA":null,"collections":null,"conf":null,"proj":null,"Physdatasets":null,"spcols":{"805":{"SpName":"Koninklijk Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee","SpColID":805,"ParSpColID":null,"TopParID":null,"ShortName":"NIOZ","URLLocation":"https://www.vliz.be/imis/nioz/imis.php?refid=","LibID":2779,"OpenRepoFlag":1,"SpTypID":1,"TopParIDNotWebsite":null,"SpColPath":"NIOZ"}},"doi":null,"publs":[{"PublID":8725,"PublName":"Radboud University","InsID":null,"PersID":null,"INBOID":null,"OrderNr":1}],"serparttypes":null,"monauthors":null,"MParts":null,"SParts":null,"hLibs":null,"langs":[{"BEntID":276858,"AbstractFlag":0,"LangID":15,"LangCode":"en","Lang":"English","DutchTerm":"Engels","LangCodeExtended":"eng"},{"BEntID":276858,"AbstractFlag":1,"LangID":15,"LangCode":"en","Lang":"English","DutchTerm":"Engels","LangCodeExtended":"eng"},{"BEntID":276858,"AbstractFlag":1,"LangID":41,"LangCode":"nl","Lang":"Dutch","DutchTerm":"Nederlands","LangCodeExtended":"dut"}],"urls":[{"URL":"https://hdl.handle.net/2066/169308","externalID":"2066/169308","URLTypeCode":"Handle","URLID":54811,"URLTypID":32,"URLType":"Handle","URLPrefix":"https://hdl.handle.net/"}],"thesterms":null,"taxterms":null,"geoterms":null,"othterms":null,"asfacodes":null,"asfa2codes":null,"thestermsFRIS":null,"taxtermsFRIS":null,"geotermsFRIS":null,"othtermsFRIS":null,"resmessage":"","complete":1,"sessions":{"newSesName":"Leonne.van.der.Weegen@nioz.nl","newSesDate":{"date":"2017-05-04 09:16:38.397000","timezone_type":3,"timezone":"Europe/Brussels"},"updSesName":"Leonne.van.der.Weegen@nioz.nl","updSesDate":{"date":"2017-05-04 09:16:38.397000","timezone_type":3,"timezone":"Europe/Brussels"}}}