{"refrec":{"BRefID":5815,"RR":"Rijstenbil, J.W. (1989). Growth and nitrogen metabolism of marine diatoms in brackish water in response to salinity fluctuation. PhD Thesis. Universiteit Amsterdam: Amsterdam. 176 pp.","BEntID":5815,"PublicFlag":1,"CheckedFlag":0,"wosflag":null,"vabbflag":null,"RefStringPartII":". PhD Thesis. Universiteit Amsterdam: Amsterdam. 176 pp.","DocTypID":5,"DocType":"Book/Monograph","MarineFlag":0,"FreshFlag":0,"BrackishFlag":1,"TerrestrialFlag":0,"Authorstring":"Rijstenbil, J.W.","OrigTitleTranslFlag":0,"Authorstringtrunc":"Rijstenbil, J.W.","Englishabstract":"In brackish lakes as well as in estuaries, diatoms are major phytoplankton species. In some small inland waters small species deplete nitrogen at the end of the spring bloom. In a saline sea arm large marine diatoms grow with nitrogen in excess. In both water types species occurred with identical salinity limits for growth. The field study does not give information about the ability of phytoplankton species to adjust to osmotic perturbations. In estuaries pelagic species may prove less adapted to fast salinity changes than phytoplankton subjected to irregular freshwater inflow in small brackish lakes. In competition with Ditylum brightwellii in continuous culture, Skeletonema costatum adjusts faster to osmotic fluctuation. It is unlikely that these diatom species inhibited each other, neither in these selection experiments, nor in the natural environment. However, dense blooms of S. costatum may occasionally inhibit other competing species. Salinity may affect nitrogen uptake as well. For this, both diatoms were grown at constant salinity under ammonium limitation prior to altering salinity. The transient state was studied in cells subjected to a temporal salinity decrease. The species chosen to represent phytoplankton from unstable and stable osmotic environments were respectively S. costatum and D. brightwellii. Cells of S. costatum, adapted to continuous light, were smaller than cells grown in 12:12 light-dark cycles (LDC). In continuous light, the temporal salinity decline ranged from 22.4 to 8.6 promille. Photosynthesis was inhibited as a result of decreasing salinity; the average relative growth rate (µ/µm) became 0.57 (SD=0.23). Cells grown in a 12:12 LDC attained a higher µm (0.062 h-1); photosynthesis was not affected in the range 15-25 01005. Growth (µ) decreased while salinity shifted from 13.5 to 4.8 0100; µ/µm reached an average of 0.47 (SD=0.04). The overcapacity of ammonium uptake disappeared in both light-regimes. Chlorophyll a per cell increased when the salinity minimum was passed. Photosynthesis and ammonium assimilation were resumed immediately. Nitrogen limitation was re-established. Growing in a 12:12 LDC, D. brightwellii was more affected by a tem- poral salinity decrease than S. costatum. Although photosynthesis was inhibited, chlorophyll a increased. Cytoplasm contracted (stress reaction), while µ/µm was reduced to an average of 0.14 (SD=0.09). The ammonium uptake capacity declined. In contrast to S. costatum, the affinity for ammonium decreased in D. brightwellii. Relatively more amino acids accumulated in D. brightwellii, whereas S. costatum excreted amino acids, which may play some role in osmoregulation. Recovery of both species (12:12 LOC) was characterized by the average relative growth rate (µ/µm), determined 24 h after passing salinity minimum. S. costatum reacted with an immediate increase of µ/µm= 0.78 (SO= 0.04), whereas D. brightwellii recovered in an unpredictable way, achieving a µ/µm= 0.32 (SO=0.25). While carbon fixation and nitrogen assimilation increased, cell division processes may be delayed until cytoplasm has been restored. Accumulated ammonium was rapidly assimilated, causing a temporal increase of the amino acid pools; alanine increased in D. brightwellii, glutamic acid in S. costatum. Finally, the results of the experiments were extrapolated to the phytoplankton-groups represented by the two test-species. Small species in mesohaline lakes and estuaries were regarded as the \"Skeletonema\"-type; the large marine diatoms of the polyhaline waters, as the \"Ditylum\"-type. This may explain why a group of small, \"estuarine\" species wins the competition wherever salinity is unstable. Nitrogen will be assimilated rapidly by such species in periods of increasing salinity. The group dominated by large, \"coastal\" species may win the competitio","AbstractOtherLang":"In het Deltagebied vinden we een rijke schakering aan brakke wateren. Verschil in mengverhouding van zoet en zout water bepaalt het gemiddelde zoutgehalte; de dynamiek van de waterhuishouding bepaalt de stabiliteit van het zoutgehalte (Heerebout, 1970). Hierdoor kan het watertype uiteenlopen van een klein brakwatermeer met snelle fluctuaties in het zoutgehalte, tot een estuarium met een stabiele horizontale zoutgradiënt. Als gevolg van de Deltawerken werden zoute wateren getijloos. De organismen in brakwatermeren zijn hier in een isolement geraakt; hun onderlinge relaties moesten worden aangepast aan een nieuwe situatie. met een vaak onregelmatige toevoer van zoet water. In getijdewateren van het Deltagebied zijn zoetwaterstromen verlegd, ondermeer naar de Westerschelde; verstoringen in het ecosysteem kunnen het gevolg zijn. Een onregelmatige zoetwaterlozing verstoort ecosystemen zodanig dat maar een beperkt aantal organismen zich hierin weet te handhaven. Elk organisme heeft een zoutgehalte waarbij het een maximale groeisnelheid kan realiseren. De zouttolerantie heeft onder- en bovengrenzen; wanneer deze grenzen worden overschreden, kan het organisme niet meer leven. Meestal treden voor het bereiken van die specifieke grenzen veranderingen op in de groei, en beïnvloedt daardoor de diversiteit van de brakwater levensgemeenschappen. Een verandering van het zoutgehalte zal de concurrentie verstoren en een selectie in gang zetten. De organismen die de energie kunnen opbrengen om hun inwendige osmotische druk aan te passen aan het zoutgehalte hebben de meeste kans om zich te handhaven. De soorten welke bij een gegeven zoutgehalte de minste energie spenderen aan deze \"osmoregulatie\", maken optimaal gebruik van voedsel en energie. Het fytoplankton vormt met behulp van lichtenergie, koolzuur en voedingszouten (stikstof, fosfaat, silicaat) organische stof, welke voor een groot deel de energiebron is voor de verdere voedselketen. Deze microscopisch kleine planten worden passief met een waterpakket meegevoerd. In grote ecosystemen zoals estuaria is het fytoplankton gewend aan geleidelijke veranderingen van het zoutgehalte. Fytoplankton is doorgaans ook gevoeliger dan benthische algen voor osmotische instabiliteit in een brak estuarium (Admiraal. 1977). In kleine brakke meren ondergaat het fytoplankton bovenin de waterkolom soms snelle osmotische veranderingen. Een taak van het Delta Instituut voor Hydrobiologisch Onderzoek is het bestuderen van veranderingen in de waterorganismen veroorzaakt door veranderingen in het abiotische milieu. Hierin past de vraagstelling hoe periodieke veranderingen van het zoutgehalte de fytoplanktonsamenstelling beïnvloeden, en welke mechanismen hieraan ten grondslag liggen. Dit onderzoek beperkt zich tot de invloed van een natuurlijke, geleidelijke verzoeting op het fytoplankton in (van origine) mariene ecosystemen. Osmotische effecten in fytoplankton zijn een afgeleide van a) de snelheid en intensiteit van verzoeting, b) een soort-eigen tolerantie. Tijdelijke verzoeting brengt een complex van veranderingen teweeg: 1. Door menging van zoet en zout water vlokken deeltjes uit; de hierdoor veroorzaakte troebeling beïnvloedt het lichtregime. 2. In veel gevallen is het zoete verdunningswater eutroof, hierdoor kunnen groeisnelheden tijdelijk toenemen. 3. Vele zoetwatersoorten sterven in brak water, waardoor indirect nog meer voedingszouten in het ecosysteem komen. 4. Enkele zouttolerante soorten handhaven zich in brak water (Mur, 1971), en competeren met de mariene soorten. In de literatuur wordt de mate van aanwezigheid van fytoplanktonsoorten in relatie gebracht tot het zoutbereik (Pankow, 1976). Dat dit niet zondermeer mag, zal duidelijk zijn uit de voorgaande opsomming. Soms is de zoutgehalte versus groei relatie alleen onderzocht door een soort te gewennen aan uiteenlopende, constante zoutgehalten (Brand, 1984). Gegevens over de invloed van geleidelijke veranderingen in het zoutgehalte op de fytoplanktongroe","BibLvlCode":"M","StandardTitle":"Growth and nitrogen metabolism of marine diatoms in brackish water in response to salinity fluctuation","OrigTitleLangCode":"en","OrigTitleLangCodeExtended":"eng","OrigTitleLangID":15,"DateLastModified":{"date":"2024-12-10 01:33:17.368041","timezone_type":1,"timezone":"+01:00"},"UserAccessRight":null,"UserAccID":null,"AuthorKeywords":null,"OtherDescriptors":null,"Notes":null,"AnaPub":null,"MonPub":1989,"DateUpdate":"2014-11-04","DateCreate":"2001-01-24","SecASFANote":null,"ConfID":null,"PeerRev":null,"VlizCoreFlag":1,"WoScode":null,"VABBcode":null,"OpenAcc":0},"refs":null,"anarec":null,"monrec":{"MonID":5815,"ISBN":null,"PubliDate":1989,"IssueDate":null,"Volume":null,"Issue":null,"Pagination":"176","Place":"Amsterdam","Edition":null,"BRefXtra":null,"BRefXtraRR":null,"SerID":null,"SerRR":null,"Ser2BRefID":null,"Ser2RR":null,"StandardTitleSer":null,"ISSN":null,"AbbrevSer":null,"Degree":"PhD","ThesisID":5815,"InsID":2026,"Acronym":"UvA","FullStandardName":"Universiteit van Amsterdam","ToPubliDate":null,"SerNotes":null,"eISBN":null,"Pages":176},"serrec":null,"relations":null,"relationsRev":null,"addrec":null,"othpubs":null,"ownerships":null,"authors":[{"AutName":"Rijstenbil","Firstname":null,"Initials":"J.W.","Affiliation":null,"Discriminator":null,"CorporateFlag":0,"BEntID":5815,"AutID":9696,"OrderNr":1,"DegrID":null,"EditorFlag":0,"CorrespFlag":0,"IllustratorFlag":0,"ReviserFlag":0,"TranslatorFlag":0,"InsAcronym":null,"InsFSN":null,"ORCID":null,"PersID":7625,"InsID":null}],"mapdetails":null,"datasets":null,"monographs":null,"monparts":null,"serparts":null,"BEntOpen":null,"BEntPrivate":null,"availability":[{"BInstID":226606,"LibID":36,"BRefID":5815,"EmbargoDate":null,"FullEmbargoDate":null,"PhysMedID":16,"hasOCRd":1,"ShelfLocCode":"226606","RFID":null,"PaidValue":null,"Medium":"Server","Description":"Interne VLIZ documenten","Acronym":"VLIZ","Library":"Vlaams Instituut voor de Zee","DutchTerm":"Non-open access","URL":null,"ClassifID":228,"Classification":"Non-open access","ReqLink":1,"ClassifTypID":3,"URLLocation":"https://www.vliz.be/imisdocs/publications/","SubDir":1,"InternalReq":1,"LoggedInReq":1,"Disclaimer":"Disclaimer_VLIZ_Intern","DutchDisclaimer":"
Deze publicatie is enkel beschikbaar voor persoonlijk gebruik binnen de Innovocean site en mag op geen enkele manier verder worden verspreid.